Home Verhalen van Dordrecht
		Plattegrond Verhalen van Dordrecht
		Gemeenteziekenhuis Bankastraat
		Daar stond je dan, afgedankt Te wachten op de sloper Wij hadden je liever heel gezien in handen van een koper Na lange jaren dienst en trouw Ben je niet alleen maar 'een gebouw'! Altijd en overal, dat is gewis Is 't een ramp, als je een ziekenhuis mis. Ja, daar stond je dan Met ramen als blinde ogen Deuren die niet meer opengaan of mogen Ik kan niet langs jouw geraamte gaan Zonder terugblik, een lach, een traan! De brug, de dikke muren, ach Zij spreken mij van lief, maar óók van leed Over dierbaren die je nooit vergeet! Waar nieuwe levens werden geboren Of vermoeide, lange werden afgerond En ook wel jong verloren Er werd gevochten om elke levensdraad Het 'witte leger' was immer paraat! Zij hebben nu een onderdak gevonden In een omgeving, modern, groot en efficiënt Jij kon 't niet meer aan, hoe vaak je ook verbouwd bent! Je moest helaas 't loodje leggen Wij kunnen slechts 'dank je wel' zeggen Straks alleen nog 't geluid van de sloper Brekend glas, steen, 'gevuld' met gelach of geween Met al dat puin gaat een groot stuk leven heen! Maar in gedachten blijven we aan je denken Want binnen jouw muren Kon men ons gezondheid schenken! Jouw historie staat in beeld en geschrift Want vergeten? Nee, het was alleen maar nieuwbouwdrift. Rust maar uit onder huizen en bomen Die straks op jouw graf zullen komen Waar, naar ik hoop, gezonde mensen dromen! Van een vredige toekomst zonder pijn Moge dit mijn droom voor jou zijn. Henny Huisman-van Voorden (1915) de sloper levensdraad 't loodje leggen gezondheid nieuwbouwdrift dromen