Verhalen
van Dordrecht
Verhalen
van Dordrecht
een stil verhoopt en soms wat vreemd passeren
terloops de afgewende blik, je vriendelijk gelaat
sedert hoe lang, hoe vaak, hoe vele keren
hoe vertrouwd passeer ik je in deze straat
als ik de ochtendtrein verlaat en het perron
groeit stil verlangen naar je komst
jij gaande naar, ik komend van het dordts station
mijn blik snelt mij vooruit en kijkt of je al komt
een maandenlang voorbijgaan zonder enig groeten
in 't koele ochtendgrijs, jouw blond omlijst gezicht
in 't maandenlange spel van woordeloos ontmoeten
ben je vertrouwd geworden, beziel je mijn gedicht
het woordeloze spreken, de maandenlange stille ban
vandaag met onze eerste groet gebroken
het was alsof ik zoenen mocht, op je warme wang
ik ben toen vrolijk fluitend doorgelopen
komende dagen, zo'n beetje tegen vijf voor negen
loop ik je met lichte tred en groetend tegemoet
misschien durf ik je dit gedicht wel mee te geven
of ontbreekt mij daartoe nog de moed
Herman Aberson
stil verlangen
gezicht
zoenen
groetend
