Home Verhalen van Dordrecht
		Plattegrond Verhalen van Dordrecht
		De Taalschool
		Uit alle windstreken zijn ze hier komen aanwaaien, de anderstalige cursisten van ROC's. Omdat ze het wilden. Omdat ze wel moesten. Omdat ze niet anders konden. Omdat de wind nou eenmaal uit die hoek waaide. Ieder kwam met een eigen verhaal. Met een boze geschiedenis, een hartverscheurend relaas, een lied vol heimwee, een zoete herinnering, een heftig verlangen. Jos van Hest Tot ziens, Colombia Ik word wakker als elke dag De zon schijnt door het raam De geur van koffie net gemaakt door mijn moeder Mijn nichten en neven spelen met hun vrienden en maken veel lawaai Ja, het is een dag meer Maar nee, dat is niet zo: het is mijn laatste dag in mijn dorp Ik ga ver weg, naar een ander land Ik loop door het huis Mijn moeder praat met de buurvrouw Ze kijkt mij aan Haar ogen hebben dezelfde liefde van elke dag Maar vandaag is er iets meer Haar ogen laten verdriet zien: het verdriet van een moeder die weet dat haar dochter weggaat Ik pakte de laatste dingen in Mijn vader praat niet Hij is als elke dag verdiept in zijn wereld Hij vraagt me als alles klaar is Een paar uren voor mijn vertrek Mijn neven en nichten moeten naar school Ik houd ze stevig vast, maar ze weten niet waarom Mijn zus vertelt ze dat ik ga Mijn nicht houdt me vast en zegt: tante, ik wil niet dat je gaat Ik zeg: ik kom snel terug Ik huil in stilte Het is bijna tijd Daar komt mijn Tot ziens, Colombia koffie dorp praat verdriet stevig vast